کشاورز جوان، عبدالواحد، از زمان مرگ پدرش سرپرست خانواده بوده است. او که برای سیر کردن شکم هفت برادرش تلاش می‌کند و از نبود چشم‌انداز روشن ناامید شده است، وسوسه می‌شود پیشنهاد یکی از اقوامش را برای رفتن و کار کردن در فرانسه بپذیرد.

پرتره‌ای از گروه موسیقی پیشگام مراکشی «ناس الغیوان» که مجموعه‌ای از اجراهای زنده و پرشور آن‌ها را در تونس، مراکش و فرانسه، در خیابان‌های کازابلانکا و در گفتگوهای صمیمی به تصویر می‌کشد. این گروه که با آواز و سازهای سنتی داستان‌سرایی می‌کردند و پیوندهایی با تئاتر سیاسی داشتند، به لطف ترانه‌های عصیانگر و صدای کاملاً آکوستیک و بی‌نظیر خود که از ریتم‌های بربر، شعرخوانی ملحون و رقص‌های گناوه الهام گرفته بود، به یک پدیده محلی و شهرتی بین‌المللی تبدیل شدند.